Η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας

Κατά βάθος όλοι ξέρουμε πότε είμαστε στον «σωστό δρόμο»...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Γιατί οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άντρες

Υπάρχει κάτι στο χρωμόσωμα Υ...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Ο τρόπος που καθόμαστε δείχνει τον χαρακτήρα μας!

Σταυροπόδι, με τα πόδια χαλαρά ή στα πλάγια...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Σπιτικό γαλάκτωμα καθαρισμού από έλαιο τριαντάφυλλου!

Ένα υπέροχο καθαριστικό από ροδέλαιο και...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0

Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο...

Διαβάστε κι άλλα σχετικά με:   Σχέσεις Ψυχολογία
Κατά την διάρκεια της ζωής μας συναντάμε πολλούς ανθρώπους. Κάποιοι από αυτούς έρχονται και παρέρχονται, κάποιοι έρχονται για λίγο και κάποιοι άλλοι  έρχονται για να παραμείνουν.  Να γίνουν ένα κομμάτι της ζωής μας,  μέρος της πραγματικότητάς μας...

Όπως επίσης, έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή μας που κάνουμε τον απολογισμό μας και συνειδητοποιούμε ποιος έχει σημασία, ποιος δεν είχε ποτέ, ποιος δεν θα έχει ποτέ και ποιος θα έχει για πάντα...

Με τον Κ. γνωριστήκαμε μέσω κοινών γνωστών. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα αισθάνθηκα ότι έβλεπα τον μέλλοντα σύζυγό μου. Το πρώτο που πρόσεξα πάνω του ήταν η παρουσία του, γέμιζε τον χώρο. Ύστερα με ξάφνιασε η πολυμάθειά του σε όλα τα θέματα. Με την φράση του: «Ο δρόμος της επιτυχίας είναι μοναχικός», νομίζω ότι τον ερωτεύτηκα!

Γίναμε αμέσως αχώριστοι. Ήμασταν μαζί παντού!. Με ήθελε διαρκώς δίπλα του, ακόμη και στο γραφείο του, στη δουλειά του. Κι εγώ αφέθηκα, άλλωστε ήμασταν τόσο καλά μαζί! Ήμασταν ερωτευμένοι, γελούσαμε και το κυριότερο... ήμασταν μαζί!!!

Έτσι, άρχισα να δουλεύω μαζί του. Δημιούργησε μια θέση για μένα και έτσι πρόσφερα κι εγώ στη δουλειά του. Ενθουσιάστηκα και αφοσιώθηκα ώστε η απόδοσή μου να είναι στο μέγιστο βαθμό.  Η αλήθεια είναι ότι είμαι τελειομανής και με ό,τι κι αν καταπιάνομαι θέλω να το τελειοποιώ, πολύ δε περισσότερο που αφορούσε την επιχείρηση του αγαπημένου μου. Ήθελα να κάνω τα πάντα και πολύ περισσότερα από τα πάντα! 

Όλη μου η προσοχή ήταν στον Κ., να τον περιποιούμαι. Να ψωνίζει στα καλύτερα μαγαζιά, να τρώμε στα καλύτερα εστιατόρια, να πηγαίνουμε στις καλύτερες εκθέσεις, να ακούμε όλες τις ομιλίες που τον ενδιέφεραν... Να τον ακολουθώ παντού και πάντα με όλη μου την προσοχή αμέριστη σε αυτόν, σε σημείο μάλιστα που δεν είχα χρόνο για μένα. Δεν ήθελα τίποτα για μένα. Δεν ήθελα να ξοδεύω ούτε ένα ευρώ. Δεν το θεωρούσα απαραίτητο επί του παρόντος. Είχα άλλες προτεραιότητες. Ο Κ. και η δουλειά μας, γιατί την θεωρούσα πια δική μας.

Ένα μεσημέρι του Μαρτίου καθώς γευματίζαμε σε κάποιο εστιατόριο βλέπω το Κ. να σηκώνεται για να χαιρετίσει πολύ όμορφη γυναίκα με τον συνοδό της που μόλις είχαν καθίσει λίγα μέτρα μακριά μας. Ήταν η πρώτη φορά που δεν με σύστησε.  «Το ξέρεις ότι είσαι σαν γύφτισα; Όλο τα ίδια και τα ίδια φοράς. Κι αν θέλεις να είμαι και ειλικρινής  σαν ντουλάπα έγινες με τα κιλά που έχεις πάρει!»

Έμεινα άφωνη!!!!!! Τραύλισα κάτι και σηκώθηκα σκοντάφτοντας στην καρέκλα κι έφυγα.

Το ίδιο βράδυ γύρισα σπίτι μου. Στο δικό μου το σπίτι, στο καταφύγιό μου. Έπεσα στο κρεβάτι και κοιμόμουν για ώρες. Αργά το απόγευμα της επομένης ξύπνησα. Ξύπνησα από τον λήθαργο μου. Γιατί ήμουν σε ένα ατέλειωτο λήθαργο.

Πόσο αχάριστος μπορεί να είναι κάποιος. Να με πει γύφτισα και ντουλάπα όταν έδωσα τα πάντα σε αυτόν; Να μην έχει εκτιμήσει τίποτα. Να μην έχει σεβαστεί το γεγονός πως ότι έκανα το έκανα για μας. Γιατί αυτό θεωρούσα σωστό ότι έπρεπε να κάνω. Κι αν κάτι τον ενοχλούσε στην εμφάνισή μου δεν έπρεπε να μου το πει; Δεν μπορούσε να το συζητούσε μαζί μου όπως  συζητούσαμε και για χιλιάδες άλλα πράγματα;

Πέρασαν λίγες ημέρες, ήρεμη πια κοιτάχτηκα στον καθρέπτη. Έβλεπα ένα θλιβερό πλάσμα! Πραγματικά ήμουν για λύπηση! Πώς άφησα έτσι τον εαυτό μου;  Πώς το επέτρεψα αυτό σε μένα;

Μετά θυμήθηκα κι εκείνον, την συμπεριφορά του προς εμένα, αδιάφορη, ήμουν γι’ αυτόν δεδομένη, προβλέψιμη...
Θύμωσα πάρα πολύ!  Έκανα λάθος. Η γιαγιά μου πάντα έλεγε πως ο καθένας έχει την ψυχή του χώρια!» Ήταν λάθος μου να με παρατήσω έτσι. Δεν με σεβάστηκα όσο έπρεπε γι αυτό κι εκείνος δεν με εκτίμησε.  

Αναθεώρησα τις θέσεις μου, άρχισα να ξαναπεριποιούμαι τον εαυτό μου, έχασα τα κιλά που είχα πάρει, ξαναβρήκα την αυτοπεποίθηση μου και τον προπαντός τον αυτοσεβασμό μου.

Λίγους μήνες μετά συνάντησα εντελώς τυχαία τον Κ. Ήταν μόνος του, χάρηκε που με είδε. «Πόσο ομόρφυνες!» μου είπε και φαινόταν πολύ ειλικρινής. 

Κι εγώ χάρηκα που τον είδα ή μάλλον έτσι όπως τον είδα! Αυτός είχε γίνει σαν ντουλάπα! Κατά ένα τρόπο αισθάνθηκα σαν να έπαιρνα το αίμα μου πίσω. 

Τελικά υπάρχει λόγος που κάποιοι άνθρωποι δεν τα καταφέρνουν να είναι στο μέλλον σου!

Διαβάστε κι άλλα σχετικά με:   Σχέσεις Ψυχολογία
Συντακτική Ομάδα
08/02/13 08:43
Αρέσει: 11 / Σχόλια: 0
<< Προηγούμενο Επόμενο >>    
Άγχος & Σεξ : Όταν το άγχος μας «χτυπά την πόρτα»…

Άγχος! Στις μέρες μας όλο και πιο πολλοί άνθρωποι παραπονιούνται γι’ αυτό...

Διαβάστε περισσότερα...
Δείτε τι... ξεσηκώνει τους άνδρες!

Είχες φανταστεί πέρα από τη συμπεριφορά σου και την ομορφιά σου τι μπορεί να...

Διαβάστε περισσότερα...
Μπαίνοντας στο μυαλό των αντρών...

Δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτιόμαστε. Πώς σκέφτονται άραγε οι...

Διαβάστε περισσότερα...