Η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας

Κατά βάθος όλοι ξέρουμε πότε είμαστε στον «σωστό δρόμο»...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Γιατί οι γυναίκες ζουν περισσότερο από τους άντρες

Υπάρχει κάτι στο χρωμόσωμα Υ...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Ο τρόπος που καθόμαστε δείχνει τον χαρακτήρα μας!

Σταυροπόδι, με τα πόδια χαλαρά ή στα πλάγια...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0
Σπιτικό γαλάκτωμα καθαρισμού από έλαιο τριαντάφυλλου!

Ένα υπέροχο καθαριστικό από ροδέλαιο και...

περισσότερα >>
Αρέσει: 0 / Σχόλια: 0

Τα παιδιά στο σχολείο με λένε χοντρό...

Διαβάστε κι άλλα σχετικά με:   Ψυχολογία Σχέσεις Υγεία
Τις προάλλες συνάντησα τον 10χρονο ανιψιό μου μετά από 9μηνη απουσία μου στο εξωτερικό. Έμεινα κατάπληκτη! Πάντα ήταν βέβαια ένα εύσωμο αγοράκι αλλά τώρα το παράκανε!

Το συζήτησα με την αδελφή μου η οποία βυθισμένη στα δικά της προβλήματα με τον σύζυγό της  δεν είχε αντιληφθεί πόσο πολύ είχε παχύνει ο μικρός μας μπόμπιρας.

Άρχισα να ψάχνω για την παιδική παχυσαρκία η οποία έχει συνεχώς αυξανόμενη πορεία, με την χώρα μας να κατέχει δυστυχώς την δεύτερη θέση στις δυτικές χώρες μετά τις Ηνωμένες πολιτείες σύμφωνα με τελευταίες μελέτες  του ερευνητικού ινστιτούτου UMHRI.

Ενώ λοιπόν η  παιδική παχυσαρκία  δείχνει ένα φαινόμενο που οφείλεται  μόνο στις κακές διατροφικές συνήθειες της ελληνικής οικογένειας πρέπει να αναζητηθούν και οι τυχόν ψυχολογικοί παράγοντες που επιδρούν στην ανάπτυξή του.
Η κατάποση τροφής στους ενήλικες συνδέεται με μια ψυχολογική ανάγκη για συμπλήρωση ή αναπλήρωση που προσδίδει ένα αίσθημα παρηγοριάς ή συχνά επιβράβευσης. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά. Συχνά δηλαδή νιώθουν την ανάγκη να φάνε, όχι γιατί πραγματικά πεινούν, αλλά γιατί μέσω του φαγητού νιώθουν ένα γέμισμα,  μια ικανοποίηση που καλύπτει κάποιες άλλες ψυχολογικές ανάγκες.  

Οι συνηθέστεροι λόγοι που οδηγούν στην υπερφαγία σχετίζονται με αισθήματα μοναξιάς και κατάθλιψης, με το αίσθημα της χαμηλής αυτοεκτίμησης, με το άγχος, καθώς και με το συναίσθημα της «βαριεστιμάρας» και του αντίστοιχου «κενού» που βιώνεται.

Εν συνεχεία, η κακή αυτο-εικόνα και η κακή αίσθηση σώματος, σε συνδυασμό με τον κοινωνικό στιγματισμό, οδηγούν σε συναισθήματα ενοχών και περαιτέρω μείωση της αυτοεκτίμησης, που ενισχύουν εκ νέου την «απαγορευμένη συμπεριφορά», δηλαδή την κατάποση τροφής, δημιουργώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο. 

Επιπλέον ο κοινωνικός στιγματισμός είναι ιδιαίτερα αυξημένος μεταξύ των παιδιών, καθώς συχνά ένα υπέρβαρο παιδί περιθωριοποιείται στο σχολείο ή τις εξωσχολικές δραστηριότητες ή γίνεται αντικείμενο περιφρόνησης και «κοροϊδίας», που το απομονώνουν και αυτό «κλείνεται» ακόμα περισσότερο. 

Ακόμη και η στάση των ίδιων των γονέων προς το παιδί, επηρεάζει αρνητικά  την αυτοεκτίμηση που με την σειρά της αυξάνει την τάση για φαγητό. 

Οι γονείς θα πρέπει να εφαρμόσουν ένα σωστό πρόγραμμα διατροφής  σε συνδυασμό με τη σωστή αντιμετώπιση και στάση προς το παιδί.

-Αν ένας γονιός νιώθει οίκτο ή ντροπή ή ακόμα και αηδία που το παιδί του είναι υπέρβαρο, μπορεί άθελά του να του μεταφέρει αυτά τα συναισθήματα αποστροφής και απαξίωσης, κάτι που γίνεται συχνά με την κριτική ή με τη βίαιη απαγόρευση των «κακών» τροφών από το σπίτι, ή ακόμα χειρότερα όταν η απαγόρευση επιβάλλεται μόνο στο συγκεκριμένο παιδί κα όχι στα άλλα παιδιά ή στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. 

-Οι γονείς πρέπει να αφιερώσουν χρόνο, ώστε κατ’ αρχήν να εντοπίσουν πότε και υπό ποιες συνθήκες το παιδί τους καταφεύγει στην τροφή ή πότε άρχισε να παίρνει συστηματικά βάρος. Τα στοιχεία αυτά μπορεί να τους βοηθήσουν στην περαιτέρω διερεύνηση των βαθύτερων αιτιών της υπερφαγίας. 

Θα πρέπει να αναρωτηθούν: Μήπως το παιδί περνάει μια στρεσογόνο φάση στη ζωή του (για παράδειγμα τσακωμοί, διαζύγιο, θάνατος, γέννηση νέου παιδιού στην οικογένεια); Μήπως πιέζεται από αυξημένες προσδοκίες γονιών και δασκάλων, και έτσι η τροφή αποτελεί επιβράβευση σε ένα κοπιαστικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων; Μήπως μένει πολλές ώρες μόνο του, χωρίς την ποιοτική συναισθηματική επαφή των γονιών του; Μήπως το παιδί μας βιώνει κάτι άλλο, που δεν το γνωρίζουμε;

Ένας ψυχολόγος μπορεί να βοηθήσει σημαντικά τους γονείς, τόσο να αντιληφθούν τους βαθύτερους λόγους που οδηγούν το παιδί στην υπερφαγία, όσο και στο δουν καλύτερα το δικό τους ρόλο στο όλο θέμα και στο πώς μπορούν  να βοηθήσουν το παιδί. 

Η σχέση μεταξύ παιδιού-γονιού, όπως και κάθε παιδί με κάθε γονιό, είναι μοναδικά και θα πρέπει  να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά. Μιλήστε με το παιδάκι σας, ακούστε το, γνωρίστε το, παίξτε μαζί του, ζήστε το...  Η αποδοχή, η επιβράβευση, η αμέριστη προσοχή   και ειδικά η αγάπη παραμένουν η ουσιαστικότερη θεραπεία που μπορεί να προσφερθεί στο παιδί. Λόγια τρυφερά και μία μεγάλη και ζεστή αγκαλιά από τη μανούλα και τον μπαμπά είναι πιο σημαντικό για τα αγγελούδια μας.

Μέλος: Ήρα Κρόνου
Διαβάστε κι άλλα σχετικά με:   Ψυχολογία Σχέσεις Υγεία
Ήρα Κρόνου
27/01/13 09:59
Αρέσει: 3 / Σχόλια: 0
<< Προηγούμενο Επόμενο >>    
Γίνε οπαδός της "Meatless Monday" - Δευτέρα χωρίς κρέας....

Ο όρος "Meatless Monday" δεν είναι καινούργιος, επανεργοποιήθηκε όμως το 2003...

Διαβάστε περισσότερα...
Η ανθρώπινη ευφυΐα είναι ανδρικού ή γυναικείου φύλου;

Για πολλά χρόνια οι επιστήμονες προσπαθούσαν να απαντήσουν στο ερώτημα...

Διαβάστε περισσότερα...
Τα πιο περίεργα Χριστουγεννιάτικα έθιμα του κόσμου!

Παραμονή Χριστουγέννων και το πνεύμα τους μας έχει αγγίξει για τα καλά…

Διαβάστε περισσότερα...